માર્ચ 1905ના ઠંડા દિવસોમાં અમેરિકાના મિનેસોટા રાજ્યના ડુલુથ શહેરમાં એક અનોખી ઘટના બની હતી. લેક સુપિરિયરના કિનારે આવેલા આ વિસ્તારમાં સેન્ડબારને કારણે લોકોને નહેર પાર કરવામાં પડતી મુશ્કેલીનો ઉકેલ લાવવા માટે એન્જિનિયર થોમસ મેકગિલવ્રે દ્વારા એક ખાસ બ્રિજ બનાવવામાં આવ્યો હતો. આ ડુલુથ એરિયલ ફેરી બ્રિજ અમેરિકાનો પહેલો અને લાંબા સમય સુધી એકમાત્ર એવો ટ્રાન્સપોર્ટર બ્રિજ હતો, જે પરંપરાગત બ્રિજની જેમ વ્હીલ્સ કે કાર ચલાવવાને બદલે આકાશમાં હવામાં લટકતી કેબિન દ્વારા કામ કરતો હતો. વાસ્તવમાં 1870-71ના અરસામાં શહેરે હાર્બર સુધી પહોંચવા માટે નહેર બનાવી હતી, જેના કારણે ત્યાંના સ્થાનિકો ફસાઈ ગયા હતા અને આ સમસ્યાના ઉકેલ માટે ફ્રાન્સની ડિઝાઇનથી પ્રેરણા લઈને આ અનોખી સ્ટીલ સ્ટ્રક્ચરવાળી વ્યવસ્થાઓ ઊભી કરાઈ હતી.
આ બ્રિજના ટ્રાયલ રન બાદ એપ્રિલ 1905ના પહેલા વીકેન્ડમાં તેને પબ્લિક માટે ખુલ્લો મૂકવામાં આવ્યો હતો, જ્યાં માત્ર 12 કલાકની અંદર જ આશરે 33,000 લોકોએ આ ગોન્ડોલાની સવારી કરી હતી. આ બ્રિજની કેબિન એટલી મોટી હતી કે તેમાં એક સાથે 350 લોકો, સ્ટ્રીટકાર, વેગન અને બાદમાં કાર પણ બેસી શકતી હતી અને તે માત્ર 2 મિનિટની અંદર જ લોકોને પાણીની સામે પાર પહોંચાડી દેતી હતી. અમેરિકન સોસાયટી ઓફ સિવિલ એન્જિનિયર્સના જણાવ્યા મુજબ, આ ડિઝાઇન એરિયલ ગોન્ડોલા જેવી જ હતી અને તે ખૂબ લોકપ્રિય બની હતી. જોકે, 1920ના દાયકામાં જેમ જેમ કારની સંખ્યા વધી તેમ તેમ આ સિસ્ટમની મર્યાદાઓ પણ સામે આવવા લાગી હતી કારણ કે તે એક સમયે મર્યાદિત વજન અને વાહનો જ લઈ જઈ શકતી હતી.
સમયની જરૂરિયાતને ધ્યાનમાં રાખીને 1929થી 1930 દરમિયાન શહેરે આ બ્રિજનું નવું રૂપ આપીને તેને વર્ટિકલ લિફ્ટ બ્રિજમાં ફેરવી નાખ્યો હતો, જેમાં જૂના બ્રિજનો જ ઉપરનો સ્ટીલનો હિસ્સો ફરીથી વાપરવામાં આવ્યો હતો જેથી ખર્ચ બચી શકે. આ ઐતિહાસિક બ્રિજને 1973માં નેશનલ રજિસ્ટર ઓફ હિસ્ટોરિક પ્લેસેસમાં સામેલ કરવામાં આવ્યો હતો અને 2017માં તેને નેશનલ હિસ્ટોરિક સિવિલ એન્જિનિયરિંગ લેન્ડમાર્ક તરીકે પણ માન્યતા મળી હતી. આજે આ વર્ટિકલ લિફ્ટ બ્રિજ શિપિંગ સિઝન દરમિયાન દિવસમાં અંદાજે 25 વખત ખુલે છે અને ડુલુથ શહેરની શાન બનીને અકબંધ ઊભો છે.
