ઉત્તર ઇટાલીના પરમા પાસે આવેલા વિસ્તારમાં ખેતી કરતા ક્લાઉડિઓ ગ્રોસી નામના ખેડૂતે પોતાના પરિવારના જૂના ઘરની સફાઈ કરતી વખતે એટિકમાંથી અજાણ્યા બીજનું એક જૂનું થૈલો શોધી કાઢ્યું હતું. આ બીજ તેમના પરદાદાએ 1915ની આસપાસ શરૂ કરેલા ફાર્મ પર સાચવ્યા હતા અને તે એટલા સૂકા અને ફાટેલા હતા કે તે ઉગી શકશે તેવી કોઈ શક્યતા નહોતી. ક્લાઉડિઓએ આ બીજ નીચે લાવીને ખાતરના ઢગલા પર ફેંકી દીધા હતા અને તેના પર ધ્યાન આપ્યું નહોતું. પરંતુ આશ્ચર્યજનક રીતે આ બીજ ઉગી નીકળ્યા અને તેમાં એક છોડ ખૂબ જ અનોખો સાબિત થયો, જે સામાન્ય કમર્શિયલ ઘઉં કરતાં બમણો એટલે કે અંદાજે 6 ફૂટ ઊંચો થયો અને તેના એક જ ડૂંડા પર આજુબાજુ 6 નાના ડૂંડા સહિત કુલ 7 ડૂંડા ઉગ્યા હતા.
આ અનોખા ઘઉંને ઓળખવા માટે પરમા યુનિવર્સિટીના રિસર્ચર્સે અભ્યાસ કર્યો ત્યારે જાણવા મળ્યું કે આ Triticum turgidum એટલે કે પૌલાર્ડ ઘઉંની એક પ્રાચીન જાતિ છે, જે મૂળ તુકી, ઇજિપ્ત અને ભૂમધ્ય પ્રદેશોની છે. ક્લાઉડિઓએ તેને ગ્રાનો ડેલ મિરાકોલો એટલે કે મિરાકલ ગ્રેઈન નામ આપ્યું છે. આ ઘઉંની વિશેષતા એ છે કે તે આજની આધુનિક જાતો કરતાં દુષ્કાળ સામે વધુ સારી રીતે ટકી શકે છે અને તેને વધારે ફર્ટિલાઇઝર કે હર્બિસાઇડ્સની જરૂર પડતી નથી. રિસર્ચમાં એવું પણ બહાર આવ્યું કે આ ઘઉંમાં આધુનિક ઘઉંની સરખામણીમાં વધુ ફાસ્ફરસ, આયર્ન અને લાયસિન, ટ્રિપ્ટોફાન જેવા એમિનો એસિડ્સ મળી આવ્યા છે, જ્યારે ગ્લુટેનનું પ્રમાણ ઓછું જોવા મળ્યું છે. જો કે, આ લોટમાંથી બ્રેડ બનાવવી થોડી અઘરી હતી કારણ કે તેનું ખીરું બરાબર ફૂલતું નહોતું, પરંતુ લોકલ બેકર્સ સાથે મળીને પ્રયોગો કર્યા પછી તેનાથી અદભુત અને સ્વાદિષ્ટ બ્રેડ બનાવવામાં સફળતા મળી હતી.
આ શોધ માત્ર એક કુતૂહલ નથી પરંતુ આજના સમયમાં ક્લાયમેટ ચેન્જ સામે ખેતીને બચાવવા માટે ખૂબ જ મોટો સંકેત આપે છે. આજની આધુનિક ખેતી અમુક જ લિમિટેડ ક્રોપ વેરાયટી પર નિર્ભર છે, જેના કારણે ગરમી, દુષ્કાળ કે રોગચાળા સામે ખેતી જોખમમાં મુકાય છે. એગ્રોસિસ્ટમ બાયોડાયવર્સિટીના નિષ્ણાતોનું માનવું છે કે આવા પ્રાચીન અને વારસાગત બીજ જમીનની જિનેટિક ડાયવર્સિટી જાળવવામાં અને ભવિષ્યની ખાદ્ય સુરક્ષા માટે મહત્વની કડી બની શકે છે. ભલે આ એક જ જૂની ઘઉંની જાત આખી ક્લાયમેટ ક્રાઇસિસને રાતોરાત સોલ્વ ન કરી શકે, પરંતુ તે ભવિષ્યના બ્રીડિંગ પ્રોગ્રામ્સ માટે વૈજ્ઞાનિકો અને ખેડૂતોને નવી રાહ જરૂર ચીંધે છે.
