દક્ષિણ મુંબઈની એક સામાન્ય ઓફિસના કોન્ફરન્સ રૂમથી લઈને ડિરેક્ટરના કેબિન સુધીની દીવાલો ભારતીય કલાના બેનમૂન નમૂનાઓથી સજેલી છે. ૧૯૭૦ના દાયકામાં મોટા થઈ રહેલા સુરભિત ડાબરીવાલાને એ વાતથી ભારે ચીડ હતી કે તેમના પિતા નવી કાર કે મોટું ટીવી લાવવાને બદલે ઘરમાં વધુ એક પેઇન્ટિંગ લઈ આવતા. બાળપણમાં તેમણે ક્યારેય કલા સંગ્રહ ન કરવાનું નક્કી કર્યું હતું, પરંતુ સમયનું ચક્ર એવું ફર્યું કે આજે તેઓ અને તેમનો પરિવાર કલાના અગ્રણી સંરક્ષકો બની ગયા છે. તેમણે 'ડાબરીવાલા ફાઉન્ડેશન ફોર ધ આર્ટ્સ'ની સ્થાપના કરી છે, જેના માધ્યમથી તેઓ પોતાના વિશાળ પારિવારિક કલા સંગ્રહને જનસમક્ષ પ્રદર્શિત કરી રહ્યા છે, જેથી કલા માત્ર ચાર દીવાલો પૂરતી મર્યાદિત ન રહેતા લોકભોગ્ય બને.
આ વિશાળ કલેક્શનમાં કેટલા આર્ટવર્ક છે તેનો ચોક્કસ આંકડો આપવો મુશ્કેલ છે, કારણ કે આ સંગ્રહ એટલો મોટો છે કે તાજેતરમાં પ્રદર્શિત થયેલી કૃતિઓ તો માત્ર હિમશિલાની ટોચ સમાન છે. આ પરિવાર મુખ્યત્વે આધુનિક માસ્ટર્સના પેઇન્ટિંગ્સ અને શિલ્પો એકત્રિત કરવા પર ધ્યાન કેન્દ્રીત કરે છે. છેલ્લા ૫૦ વર્ષોથી વધુ સમયથી કલા ક્ષેત્રે સક્રિય હોવાને કારણે તેમણે ગેલેરીઓ, ઓક્શન હાઉસ અને કલા સલાહકારોનું એક મજબૂત નેટવર્ક વિકસાવ્યું છે. કલા ખરીદતી વખતે તેઓ માત્ર કલાકારની લોકપ્રિયતા નહીં, પરંતુ કલાકારના શ્રેષ્ઠ સમયગાળા, માધ્યમ, કૃતિની પ્રામાણિકતા (પ્રોવેનન્સ) અને તેની ઐતિહાસિક અસરને ધ્યાનમાં લે છે. તેમના માટે કલાનું મૂલ્ય માત્ર ડોલર કે આર્થિક કિંમતથી નહીં, પરંતુ તેના સાચા સાંસ્કૃતિક અને ભાવનાત્મક અર્થથી આંકવામાં આવે છે.
નવા કલા સંગ્રહકોને સલાહ આપતા સુરભિત જણાવે છે કે કલા હંમેશાં મનને સ્પર્શતી હોવી જોઈએ અને ખરીદીમાં ક્યારેય ઉતાવળ ન કરવી જોઈએ. મોટા ઘરોને સજાવવા કે આંતરિક ડિઝાઇનર્સની દોરવણીથી કલા ખરીદવા કરતાં ગેલેરીઓ અને સંગ્રહાલયોની મુલાકાત લઈને પોતાની કલાત્મક દ્રષ્ટિ કેળવવી વધુ મહત્ત્વપૂર્ણ છે. ભારતમાં ખાનગી સંગ્રહકો ઘણીવાર તેમના કલેક્શનને જાહેરમાં લાવવાનું ટાળતા હોય છે, પરંતુ ડાબરીવાલા જેવા કેટલાક સાહસિક કલેક્ટરો પોતાના અજાણ્યા અને અદ્ભુત કલાજગતને ફાઉન્ડેશનના માધ્યમથી દુનિયા સામે ખુલ્લું મૂકી રહ્યા છે. આ પ્રકારનો પેઢી દર પેઢી ચાલતો કલા પ્રત્યેનો પ્રેમ અને સંશોધન એ માત્ર શોખ નથી, પરંતુ એક જીવંત સંસ્થાકીય સ્મૃતિ બની જાય છે.
