વર્ષ ૧૯૯૬માં સંયુક્ત રાષ્ટ્ર સંઘની મહાસભા દ્વારા દર વર્ષે ૨૧ નવેમ્બરને 'વિશ્વ ટેલિવિઝન દિવસ' તરીકે મનાવવાની જાહેરાત કરવામાં આવી હતી, જેનો મુખ્ય ઉદ્દેશ્ય ટેલિવિઝનને જ્ઞાન, શિક્ષણ અને જનમત ઘડતરના એક અત્યંત મહત્ત્વપૂર્ણ માધ્યમ તરીકે પ્રસ્થાપિત કરવાનો હતો. ભારતમાં આ માધ્યમની શરૂઆત ૧૯૫૯માં ઓલ ઈન્ડિયા રેડિયો દ્વારા એક નાનકડા પ્રયોગ તરીકે થઈ હતી, જ્યારે દેશમાં રેડિયો-ટ્રાન્ઝીસ્ટરનો પ્રભાવ વિશેષ હતો. પ્રારંભિક તબક્કામાં ટેલિવિઝનનો ઉપયોગ માત્ર શાળાકીય શિક્ષણ, ગ્રામ્ય વિકાસ, ખેતીવિષયક માર્ગદર્શન અને લોકજાગૃતિ માટે જ મર્યાદિત રાખવામાં આવ્યો હતો, પરંતુ સમયની સાથે તેના વ્યાપમાં સતત વધારો થતો ગયો.
ભારતમાં ૧૯૬૫થી નિયમિત ટેલિવિઝન પ્રસારણની શરૂઆત થવાથી દેશના મોટા શહેરો અને ભૌગોલિક રીતે અનુકૂળ સ્થળોએ પ્રસારણ કેન્દ્રો ઊભા કરવામાં આવ્યા. ત્યારબાદ ૧૯૭૫-૭૬માં 'સેટેલાઈટ ઈન્સ્ટ્રક્શનલ ટેલિવિઝન એક્સપરિમેન્ટ'ને વૈશ્વિક સ્તરે પ્રશંસા મળતાં કૃષિ, સ્વાસ્થ્ય અને શિક્ષણ આધારિત કાર્યક્રમોમાં નોંધપાત્ર વધારો થયો. ૧૯૯૦ સુધીમાં દૂરદર્શને દેશની ૭૦ ટકા વસ્તી અને ૮૦ ટકા ભૌગોલિક વિસ્તારને સફળતાપૂર્વક આવરી લીધો હતો. વર્ષ ૧૯૯૧માં આર્થિક ઉદારીકરણના આગમન સાથે ભારતમાં ખાનગી ટેલિવિઝન ચેનલોનો એક નવો જ યુગ શરૂ થયો અને ૧૯૯૭માં 'પ્રસાર ભારતી'ની રચના દ્વારા આકાશવાણી તથા દૂરદર્શનને સ્વાયત્તતા પ્રાપ્ત થઈ.
વર્ષ ૨૦૧૭ સુધીમાં દેશમાં કેબલ ટીવી અને ડિજિટલીકરણની પ્રક્રિયા સંપૂર્ણપણે સંપન્ન થઈ ચૂકી છે, જેણે દર્શકોના અનુભવને વધુ સમૃદ્ધ બનાવ્યો છે. ખાસ કરીને કોવિડ મહામારીના કઠિન સમયમાં આ માધ્યમ શિક્ષણ અને મનોરંજન માટે અત્યંત ઉપયોગી સાબિત થયું હતું. આજે કરોડો લોકો અદ્યતન ટેલિવિઝન માધ્યમ દ્વારા આખી દુનિયા સાથે ક્ષણભરમાં જોડાઈ રહ્યા છે, જે માનવજાતની એક ગ્લોબલ અને નોંધપાત્ર ઉપલબ્ધિ ગણાય છે.
