ઘટનાની વિગતો અનુસાર, ૧૪ માર્ચ ૨૦૧૦ના રોજ સાસરિયાના ઘરમાં યુવતીનું રહસ્યમય સંજોગોમાં મોત નીપજ્યું હતું. મૃતકના ભાઈએ પોલીસ ફરિયાદમાં જણાવ્યું હતું કે, લગ્નનાં બે વર્ષથી જ આરોપી પતિ અને તેની સાસુ દ્વારા દહેજ અને પૈસાની માંગણીને લઈને તેણીને શારીરિક તથા માનસિક ત્રાસ આપવામાં આવતો હતો. આ અગાઉ પણ પિયર પક્ષ દ્વારા અનેક વખત નાણાં આપવામાં આવ્યા હતા અને મહિલા આયોગના દરવાજા પણ ખખડાવવામાં આવ્યા હતા. સેસન્સ કોર્ટે ફેબ્રુઆરી ૨૦૧૬માં આ કેસમાં પતિને દોષી ઠેરવીને આજીવન કેદ અને ૫,૦૦૦ રૂપિયાના દંડની સજા ફટકારી હતી, જેની સામે આરોપીએ હાઈકોર્ટમાં અપીલ દાખલ કરી હતી.
બચાવ પક્ષના વકીલે દલીલ કરી હતી કે આ હત્યા કેસમાં કોઈ પ્રત્યક્ષદર્શી (આઈવિટનેસ) હાજર નથી અને પ્રોસિક્યુશન માત્ર પરિસ્થિતિનિક અને સાંભળેલી વાતોના પુરાવા પર નિર્ભર છે. જો કે, જસ્ટિસ ટી અમરનાથ ગૌડ અને જસ્ટિસ એસ દત્તા પુર્કાયસ્થની ડિવિઝન બેન્ચે આ દલીલો ફગાવી દીધી હતી. કોર્ટે નોંધ્યું હતું કે પડોશીઓની સબૂત આપતી ગવાહી મુજબ હત્યાની રાત્રે બંને વચ્ચે ઉગ્ર ઝઘડો થયો હતો અને મૃતકે પડોશમાં આશરો પણ લીધો હતો. આ ઉપરાંત પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટમાં ગળા પરના નિશાન અને ઇજાઓ સ્પષ્ટપણે દર્શાવતી હતી કે મહિલાનું મૃત્યુ ગળું દબાવીને (મેન્યુઅલ સ્ટ્રેગ્યુલેશન) કરવામાં આવેલી ઘાતકી હત્યા જ હતી.
કોર્ટે પોતાના ચુકાદામાં ભારપૂર્વક જણાવ્યું હતું કે ઘટના પત્નીના પોતાના ઘરમાં બની હતી, છતાં પતિ કાયદાકીય તપાસ દરમિયાન પોતાની પત્નીને થયેલી ઘાતક ઈજાઓ અંગે કોઈ જ સ્પષ્ટતા આપી શક્યો નહોતો. તે જ સમયે, હત્યા બાદ આરોપીનું ઘટનાસ્થળેથી ગાયબ રહેવું, મેડિકલ અહેવાલો, અગાઉના ઘરેલું હિંસાના ઇતિહાસ અને દહેજ ઉત્પીડનની ઘટનાઓએ મળીને પુરાવાઓની એક અખંડ શૃંખલા રચી હતી. આ તમામ મજબૂત પુરાવાઓ અને સંજોગોને ધ્યાનમાં રાખીને હાઈકોર્ટે આરોપી સામેનો ગુનો શંકાસ્પદ ન રહે તેમ સ્પષ્ટપણે સાબિત માનીને તેની આજીવન કેદની સજાનો આદેશ બહાલ રાખ્યો છે.
