પાલઘાટના કુનીસેરી ગામના એક સાધારણ મંગત પરિવારમાં જન્મેલા કે. શંકરનું પ્રારંભિક જીવન અત્યંત ગરીબી અને મુશ્કેલીઓથી ભરેલું હતું. બાળપણમાં જ તેમના છ ભાઈ-બહેનોનું અવસાન થયું હતું અને પિતાનો ચોખાનો ધંધો પણ પડી ભાંગ્યો હતો. પિતાની માંદગી દરમિયાન હોસ્પિટલના કપરા દિવસો જોનાર શંકરે સાતમા ધોરણમાં જ અભ્યાસ છોડીને કામની શોધ શરૂ કરી હતી. તેઓ અન્ય છોકરાઓની સાથે કોઈમ્બતુરની સેન્ટ્રલ સ્ટુડિયોમાં ઓફિસ બોય કે હેલ્પર તરીકે કામ મેળવવાની આશાએ પહોંચ્યા હતા. અહીં ફિલ્મ એડિટર એસ. સૂર્યાની નજર તેમના પર પડી અને તેમણે શંકરને પોતાના સહાયક તરીકે રાખી લીધા, જેણે શંકરના જીવનની કાયાપલટ કરી નાખી.
એસ. સૂર્યાએ માત્ર શંકરને ફિલ્મ એડિટિંગની બારીકાઈઓ જ ન શીખવી પરંતુ એક પિતાની જેમ તેમનું ધ્યાન પણ રાખ્યું. એડિટિંગના કૌશલ્યના જોરે શંકર આગળ વધીને એવમ (AVM) સ્ટુડિયો સુધી પહોંચ્યા, જ્યાં એમ.વી. રામનના માર્ગદર્શન હેઠળ તેમણે પોતાની કુશળતા સાબિત કરી. એવમ સ્ટુડિયોમાં લાગેલી આગ દરમિયાન જીવના જોખમે એડિટેડ નેગેટિવ્સ બચાવવાની તેમની બહાદુરીથી પ્રભાવિત થઈને સ્ટુડિયોના વડાએ તેમને પ્રથમ વખત દિગ્દર્શક તરીકેની તક આપી હતી. આ રીતે તેમણે સિંહાલી, હિન્દી, તેલુગુ, કન્નડ અને તમિલ ભાષાઓમાં શાનદાર ફિલ્મો બનાવીને પોતાની બહુમુખી પ્રતિભાનો પરિચય આપ્યો હતો. શંકર એક જ દિવસે સિવિજી ગણેશન અને એમ.જી. રામચંદ્રન (MGR) જેવા વિરોધી પ્રવાહના કલાકારોની ફિલ્મોનું શૂટિંગ કરવાની ક્ષમતા ધરાવતા હતા.
સિનેમાને માત્ર વાસ્તવિકતા નહીં પરંતુ મનોરંજન સાથે સંદેશ આપવાનું માધ્યમ માનનાર કે. શંકરે એમજીઆર સાથે મળીને 'અડિમાઈ પેન' જેવી મહત્ત્વાકાંક્ષી ફિલ્મોનું સર્જન કર્યું હતું. તેમની કામ કરવાની ઝડપ અને ચોકસાઈ એવી હતી કે તેઓ માત્ર ૧૮ દિવસમાં 'પનાથોટ્ટામ' જેવી ફિલ્મનું શૂટિંગ પૂર્ણ કરી લેતા હતા. કલા જગતમાં તેમના આ અમૂલ્ય યોગદાન અને બેજોડ કારકિર્દીની સન્માનરૂપે વર્ષ ૨૦૦૬માં તેમના અવસાનના થોડા દિવસો પૂર્વે તમિલનાડુ સરકાર દ્વારા તેમને પ્રતિષ્ઠિત રાજા સાન્ડો મેમોરિયલ એવોર્ડથી નવાજવામાં આવ્યા હતા.
