ઇંગ્લેન્ડમાં રહેતા ઇટાલિયન નાગરિક ડેવિડ સિડોલીના અવસાન બાદ શરૂ થયેલો વારસાગત વિવાદ લગભગ બે દાયકાથી ચાલી રહ્યો છે. ડેવિડે વર્ષ ૨૦૦૬માં પોતાની વસિયતમાં એન્ટોનિયો અને એન્ડ્રિયા સિડોલી નામના બે યુવકોને પોતાના સંતાનો હોવાનો ઇનકાર કરીને વારસાઈ હક્કથી વંચિત રાખ્યા હતા અને પોતાની સંપત્તિ ભાઈ દાંતે સિડોલી તથા ભાભી આના મોરુઝ્ઝીના નામે કરી દીધી હતી. આ નિર્ણય સામે એન્ટોનિયો અને એન્ડ્રિયાએ ઇટાલીની અદાલતમાં પિતૃત્વ સાબિત કરવા માટે કાનૂની લડાઈ શરૂ કરી હતી. લાંબી કાનૂની કાર્યવાહી બાદ વર્ષ ૨૦૨૦માં પિયાચેન્ઝાની કોર્ટે તેમને ડેવિડના કાયદેસરના વારસદારો જાહેર કર્યા હતા અને બોલોગ્નાની અપીલ કોર્ટે ડિસેમ્બર ૨૦૨૨માં આ નિર્ણયને યથાવત રાખીને તેમને કાનૂની વ્યાજ સહિત ૩,૮૧,૭૯૬ યુરોનું કુલ વારસાગત ભથ્થું ચૂકવવાનો આદેશ આપ્યો હતો.
ઇટાલીની અદાલતોમાંથી જીત મેળવ્યા બાદ એન્ટોનિયો અને એન્ડ્રિયાએ આ ચુકાદાને ઇંગ્લેન્ડમાં લાગુ કરવા માટે બ્રિટિશ અદાલતોના દરવાજા ખખડાવ્યા હતા. વર્ષ ૨૦૨૫માં નીચલી અદાલતે એ આધાર પર અરજી ફગાવી દીધી હતી કે ઇટાલિયન અદાલતોને ઇંગ્લેન્ડમાં ડોમિસાઈલ (કાયમી નિવાસ) ધરાવતી વ્યક્તિની સંપત્તિ અને વસિયત અંગે નિર્ણય લેવાનો અધિકાર નથી. આ નિર્ણય સામે અરજદારોએ હાઈકોર્ટમાં અપીલ કરી હતી. તાજેતરમાં ઑક્ટોબર ૨૦૨૬માં બિઝનેસ એન્ડ પ્રોપર્ટી કોર્ટ્સ ઓફ ઇંગ્લેન્ડ એન્ડ વેલ્સના જસ્ટિસ થોમ્પસેલે આ મામલે વિસ્તૃત ચુકાદો આપ્યો હતો. ન્યાયાધીશે સ્પષ્ટ કર્યું હતું કે ઇટાલિયન અદાલતોને ઇટાલીમાં આવેલી મિલકતો અને વારસા અંગે નિર્ણય કરવાનો ચોક્કસ અધિકાર છે, પરંતુ તેઓ ઇંગ્લેન્ડમાં આવેલી સંપત્તિઓ કે ઇંગ્લિશ વસિયતની કાયદેસરતા પર સત્તા ચલાવી શકે નહીં.
કોર્ટે સમગ્ર ઇટાલિયન ચુકાદાને એકસાથે માન્ય રાખવાને બદલે તેને વિભાજિત કર્યો હતો અને માત્ર ઇટાલીમાં આવેલી મિલકતો પૂરતો જ ચુકાદો માન્ય રાખ્યો હતો. ન્યાયાધીશે ગણતરી કરી કે ડેવિડની ઇટાલિયન એસ્ટેટનું કુલ મૂલ્ય ૪,૧૦,૮૫૫ યુરો હતું, જેમાંથી કાયદેસરના વારસદારો તરીકે એન્ટોનિયો અને એન્ડ્રિયા બે-તૃતીયાંશ હિસ્સાના હકદાર બને છે. જોકે, વાસ્તવમાં ટ્રાન્સફર થયેલી કે થનારી ઇટાલિયન અસ્થાવર મિલકતનું મૂલ્ય ૪૫,૮૬૫.૭૯ યુરો હતું. આ રકમમાં અપીલના ખર્ચના ૨૪૪.૨૮ યુરો ઉમેરીને જસ્ટિસ થોમ્પસેલે કુલ ૪૬,૧૧૦.૦૭ યુરો અને તેના પર લાગુ થતું વૈધાનિક વ્યાજ બ્રિટનમાં અમલમાં મૂકવાની મંજૂરી આપી હતી. આ ચુકાદો કાયમી કૌટુંબિક વિવાદનો સંપૂર્ણ અંત લાવતો નથી, પરંતુ તે ચોક્કસપણે સ્પષ્ટ કરે છે કે વિદેશી અદાલતના વારસાના આદેશોનો કેટલો હિસ્સો બ્રિટિશ કાયદા હેઠળ કાયદેસર રીતે અમલમાં આવી શકે છે.
