૧૯૭૦ના દાયકાના અંત ભાગમાં વાયોમિંગ રાજ્યમાંથી પસાર થતી આઈ-૮૦ (Interstate 80) હાઇવે પર એન્જિનિયરોએ એક અનોખો અને ખર્ચ બચાવતો પ્રયોગ હાથ ધર્યો હતો. તૂટી રહેલા રસ્તાના મટીરિયલ્સને તોડીને, તેને ક્રશ કરીને અને તેમાં થોડા પ્રમાણમાં નવું બાઈન્ડર તથા ચૂનો મિશ્રિત કરીને ૮૫ ટકા રિસાયકલ કરેલા મટીરિયલમાંથી નવો રસ્તો બનાવવામાં આવ્યો હતો. ફેડરલ હાઇવે એડમિનિસ્ટ્રેશન (FHWA) ના અહેવાલ મુજબ, આ પ્રયોગ એટલો સફળ રહ્યો હતો કે આ રિસાયકલ કરેલો રસ્તો કોઈપણ મોટા રિપેરિંગ વગર પૂરાં ૧૨ વર્ષ સુધી ટકી રહ્યો હતો, જે પરંપરાગત પદ્ધતિથી ਬનેલા રસ્તાઓની આયુષ્ય મર્યાદા જેટલો જ મજબૂત હતો. આ તકનીકનો ઇતિહાસ એક સદી કરતા પણ જૂનો છે અને ૧૯૭૦ના તેલ સંકટ દરમિયાન તે ખૂબ લોકપ્રિય બની હતી, કારણ કે રિસાયકલ કરેલું મટીરિયલ નવાની સરખામણીએ ઘણું સસ્તું પડતું હતું.
આજના આધુનિક યુગમાં એસ્ફાલ્ટ ઉદ્યોગ દેશના સૌથી સફળ અને સુસંગત રિસાયકલિંગ સેક્ટર્સ પૈકી એક બની ગયો છે. નેશનલ એસ્ફાલ્ટ પેવમેન્ટ એસોસિએશનના સર્વે અનુસાર, જૂના રસ્તાઓમાંથી નિકળતા એસ્ફાલ્ટ મિશ્રણમાંથી ૮૯ ટકા કરતાં વધુ ભાગનો પુનઃઉપયોગ નવા રસ્તાઓ બનાવવા માટે જ કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત, પર્યાવરણને અનુકૂળ એવી વોર્મ-મિક્સ ટેકનોલોજીનો ઉપયોગ કરીને રસ્તા બનાવવાના ઊર્જા ખર્ચમાં પણ નોંધપાત્ર ઘટાડો કરવામાં આવ્યો છે. આમ, ભૌતિક સામગ્રીના પુનઃઉપયોગ અને એન્જિનિયરિંગની દ્રષ્ટિએ રસ્તા બનાવવાની ટેકનોલોજીમાં કોઈ જ ખામી નથી અને ઉદ્યોગે આ સમસ્યાનો ઉકેલ દાયકાઓ પહેલાં શોધી કાઢ્યો હતો.
છતાં પણ સવાલ એ ઊભો થાય છે કે જો ટેકનોલોજી આટલી ઉત્તમ છે, તો પછી રસ્તાઓ કેમ જર્જરિત થઈ રહ્યા છે? અમેરિકન સોસાયટી ઓફ સિવિલ એન્જિનિયર્સના રિપોર્ટ કાર્ડમાં યુએસના રસ્તાઓને નિરાશાજનક ‘ડી પ્ਲસ’ ગ્રેડ મળ્યો છે, જેના કારણે ખરાબ રસ્તાઓને લીધે વાહનચાલકોએ દર વર્ષે અબજો રૂપિયાનું નુકસાન સહન કરવું પડે છે. વાસ્તવિક સમસ્યા મટીરિયલ રિસાયકલિંગની નથી, પરંતુ સમયસર રસ્તાઓની જાળવણી, નિરીક્ષણ અને રિપેરિંગ માટે જરૂરી નાણાકીય ભંડોળ તેમજ રાજકીય ઈચ્છાશક્તિનો અભાવ છે. વાયોમિંગના હાઇવેનો આ ઇતિહાસ સાબિત કરે છે કે આપણી પાસે ઉત્તમ માળખાકીય ઉકેલો મોજૂદ છે, પરંતુ સમગ્ર પ્રણાલીએ હજુ નાણાકીય વ્યવસ્થાપન અને આયોજનની બાબતમાં ઘણું શીખવાનું બાકી છે.
