તામિલનાડુના રમણીય ગણાતા નીલગિરી પર્વતીય પ્રદેશમાં આદિવાસી વસ્તીને ગ્રસિત કરી રહેલા અત્યંત ગંભીર અને વારસાગત રોગ સિકલ સેલ એનિમિયા સામેનો લડાયક જંગ હાલ એક નિર્ણાયક તબક્કે પહોંચ્યો છે. સ્થાનિક વહીવટી તંત્ર અને આરોગ્ય વિભાગ દ્વારા આ બીમારીથી પીડિત દર્દીઓની સત્તાવાર નોંધણી કરવા અને આંકડાઓ એકત્રિત કરવાના ક્ષેત્રે પ્રશંસનીય પ્રગતિ કરવામાં આવી હોવાનો દાવો કરવામાં આવે છે, પરંતુ વાસ્તવિક પરિસ્થિતિ આ દાવાઓથી વિપरीत જણાય છે. કાગળ પર ઉપલબ્ધ આ આંકડાકીય માહિતી અને દર્દીઓની વાસ્તવિક વેદના વચ્ચે મોટો વિરોધાભાસ જોવા મળે છે, જે દર્શાવે છે કે રોગના મૂળમાંથી ઉખડી નાખવા માટેનું કોઈ નક્કર, સક્રિય અને દીર્ઘદ્રષ્ટિવાળું નિવારક આયોજન હજુ સુધી અમલમાં મૂકવામાં આવ્યું નથી. માત્ર કાગળ પરના અંકો દર્દીઓની પીડાને ઓછી કરી શકતા નથી, જેને કારણે આદિવાસી સમુદાયના સ્વાસ્થ્ય સામે ગંભીર જોખમ તોળાઈ રહ્યું છે.
આ ગંભીર રોગની વ્યાપકતાને ડામવા માટે માત્ર દર્દીઓની ગણતરી પૂરતી મર્યાદિત ન રહેતા, પાયાના સ્તરે વ્યાપક પરામર્શ, જાગૃતિ અભિયાન અને સમયસરની તબીબી સહાય પૂરી પાડતી મજબૂત વ્યુહરચનાની તાતી આવશ્યકતા છે. નીલગિરીના દુર્ગમ પહાડી વિસ્તારોમાં વસતા આદિવાસી બંધુઓમાં આ अनुवांशिक (વારસાગત) રોગની પ્રકૃતિ વિશે પૂરતી સમજનો અભાવ છે, અને વહીવટી તંત્ર તરફથી સક્રિય નિવારક યોજનાઓના અભાવે રોગ વધુ વકરી રહ્યો છે. જો સમયસર માત્ર આંકડાની માયાજાળમાંથી બહાર નીકળીને કોઈ સચોટ, વ્યવહારુ અને સર્વગ્રાહી આરોગ્ય નીતિ ઘડવામાં નહીં આવે, તો આ ઉત્તરોત્તર વધતી જતી સમસ્યા ભવિષ્યમાં એક મોટી માનવીય તારાજી સર્જી શકે છે. તંત્રએ તાત્કાલિક ધોરણે આ દિશામાં ગંભીર ચિંતન કરી, માત્ર કાગળો પર નહીં પરંતુ જમીની હકીકત પર પરિણામલક્ષી પગલાં ભરવા પડશે જેથી આ સંવેદનશીલ વર્ગને આજીવન પીડામાંથી મુક્તિ અપાવી શકાય.
