૧૯૨૭માં દેવ દીવાળીના દિવસે જન્મેલા લાલકૃષ્ણ આડવાણીએ ૧૯૫૭ના દેશ વિભાજનની વેદના સહન કરી સિંધ છોડ્યા પછી કોઈપણ પ્રકારના કડવાળા વગર શૂન્યમાંથી પોતાના જીવનનું પુનઃનિર્માણ કર્યું હતું. પ્રતિકૂળ પરિસ્થિતિઓમાં પણ આગળ વધવાની આ અદ્ભુત ક્ષમતા તેમના વ્યક્તિત્વનો મુખ્ય આધાર રહી છે, જે જનસંઘ અને ભારતીય જનતા પાર્ટી (ભાજપ) ને મજબૂત બનાવવામાં સ્પષ્ટપણે દેખાઈ આવે છે. તેમના નેતૃત્વ હેઠળ ભાજપે ભારતીય રાજકારણમાં અભૂતપૂર્વ સફળતાઓ મેળવી અને પાર્ટીને હંમેશાં 'રાષ્ટ્ર પ્રથમ' ના સિદ્ધાંત સાથે જોડી રાખી. અટલ બિહારી વાજપેયી સાથેની તેમની વર્ષોની અતૂટ રાજકીય ભાગીદારીએ ભારતીય રાજકારણની દિશા બદલી નાખી હતી અને બંનેએ સ્પર્ધાને બદલે હંમેશાં સહકારનું ઉત્તમ ઉદાહરણ પૂરું પાડ્યું હતું.
વિચારધારાની સ્પષ્ટતા અને બૌદ્ધિક તીક્ષ્ણતા એ આડવાણીજીના વ્યક્તિત્વના એવા બે ગુણ છે જે તેમને અન્ય નેતાઓથી અલગ તારવે છે. કટોકટીના સમયમાં લોકશાહી અને બંધારણના રક્ષણ માટે તેમણે અગ્રેસર રહીને સંઘર્ષ કર્યો હતો અને જેલવાસ દરમિયાનના તેમના અનુભવો 'એ પ્રિઝનર્સ સ્ક્રેપ-બુક' પુસ્તકમાં જીવંત થાય છે. એક આક્રમક વિપક્ષી નેતા હોવાની સાથેસાથે તેમણે જનતા સરકારમાં માહિતી અને પ્રસારણ મંત્રી તરીકે અને ત્યારબાદ દેશના નાયબ વડા પ્રધાન તથા ગૃહમંત્રી તરીકે ઉત્તમ વહીવટકર્તાની ભૂમિકા ભજવી હતી. સોમનાથથી અયોધ્યા સુધીની તેમની ઐતિહાસિક રથયાત્રાએ ભારતીય સમાજની ચેતનાને જગાડી અને વર્ષોના સંઘર્ષ બાદ અયોધ્યામાં ભવ્ય રામ મંદિરના નિર્માણનો માર્ગ મોકળો કર્યો હતો.
સાદગી, સત્યનિષ્ઠા અને ઇતિહાસ પ્રત્યેનો ગાઢ પ્રેમ એ આડવાણીજીના વ્યક્તિત્વના અન્ય ઉજળા પાસાઓ છે. ગુજરાતના જૂનાગઢમાં એક સામાન્ય કાર્યકર તરીકે રહીને પાર્ટીની તૈયારીઓ કરવામાં તેમણે ક્યારેય નાનપ અનુભવી નથી. સિંધ અને ભારતની સાંસ્કૃતિક વિરાસત સાથે જોડાયેલા રહીને 'સિંધુ દર્શન પુજા' જેવા ઉપક્રમો દ્વારા તેમણે સાંસ્કૃતિક એકતાને પણ વેગ આપ્યો છે. તેમના આ સમગ્ર જીવન અને રાષ્ટ્રસેવા પ્રત્યેના અતૂટ સમર્પણની કદરરૂપે ભારત સરકાર દ્વારા તેમને વર્ષ ૨૦૨૪માં દેશના સર્વોચ્ચ નાગરિક સન્માન 'ભારત રત્ન'થી નવાજવામાં આવ્યા છે. શતાબ્દી વર્ષમાં પ્રવેશ કરી રહેલા આડવાણીજીનું જીવન દેશભરના નાગરિકો માટે હંમેશાં પ્રેરણારૂપ બની રહેશે.
