ઇઝરાયેલનું રાજકારણ અત્યારે એક મોટા વળાંક પર ઊભું છે. આગામી ચૂંટણીઓમાં દેશના સૌથી લાંબા સમય સુધી પ્રાઇમ મિનિસ્ટર રહેલા બેન્જામિન નેતન્યાહુની રાજકીય કરિયરનો અંત આવી શકે છે તેમ મનાઈ રહ્યું છે. ભલે નેતન્યાહુની પર્સનાલિટી અને તેમની લીડરશિપ સ્ટાઇલને લઈને દેશની જનતામાં બે ભાગ પડી ગયા હોય, અને અંદરખાને ભારે વિરોધ પણ ચાલી રહ્યો હોય, પરંતુ કડવી વાસ્તવિકતા એ છે કે તેમની પેલેસ્ટાઇન વિરોધી નીતિઓ અને સેટલમેન્ટ પોલિસી પર તેની કોઈ ખાસ અસર નહીં પડે. સામાન્ય ઇઝરાયેલી નાગરિકોમાં આજની તારીખે પણ વેસ્ટ બેંકમાં યહૂદી વસાહતો વધારવા માટેનો ભારે ટેકો જોવા મળી રહ્યો છે.
નેતન્યાહુના વિરોધીઓ ભલે સત્તામાં આવ્યા પછી સેટલર્સ દ્વારા થતી હિંસા પર લગામ કસવાની વાતો કરી રહ્યા હોય, પરંતુ પેલેસ્ટાઇનના મુદ્દે તેમની વિચારસરણી પણ લગભગ એવી જ છે. ઇઝરાયેલના મોટાભાગના રાજકીય પક્ષો ટુ-સ્ટેટ સોલ્યુશન એટલે કે સ્વતંત્ર પેલેસ્ટાઇન રાષ્ટ્રના વિચારની વિરુદ્ધમાં જ છે. હા, જો નવા નેતાઓ સત્તામાં આવશે તો કદાચ આ વસાહતો વધારવાની સ્પીડ થોડી ઘણી ધીમી પડી શકે છે, પરંતુ પેલેસ્ટાઇનના પ્રશ્ને કોઈ મૂળભૂત કે મોટા પાયે પરિવર્તન આવે તેવી દૂર દૂર સુધી કોઈ શક્યતા દેખાતી નથી.
મતલબ સાફ છે કે ઇઝરાયેલમાં ચહેરા બદલાશે, સરકારો બદલાશે અને કદાચ નેતન્યાહુ જેવા પાવરફુલ લીડરની વિદાય પણ થઈ જશે, પરંતુ જમીની હકીકતો અને પેલેસ્ટાઇન સામેની કડક વિદેશનીતિ યથાવત જ રહેવાની છે. મધ્ય પૂર્વના આ જટિલ સમીકરણોમાં આગામી સમયમાં પણ કોઈ મોટો ચમત્કાર થવાની આશા રાખવી નકામી સાબિત થઈ શકે છે.
