ભારતની સામુદ્રિક સુરક્ષા માટે અત્યંત મહત્વપૂર્ણ ગણાતા જળમગ્ન યુદ્ધજહાજોના કાફલામાં જૂના જહાજોને બદલીને નવા સામેલ કરવાની પ્રક્રિયા હાલ એક મોટા પડકારનો સામનો કરી રહી છે. ઈસવીસન ૧૯૯૮માં ઘડવામાં આવેલી દીર્ઘકાલીન સંરક્ષણ યોજના અંતર્ગત ભારતીય નૌકાદળે વર્ષ ૨૦૩૦ સુધીમાં પોતાની પાસે ૨૪ અત્યાધુનિક જળમગ્ન જહાજોનું સંખ્યાબળ ઊભું કરવાનો મહત્વાકાંક્ષી લક્ષ્યાંક નિર્ધારિત કર્યો હતો. જોકે, વર્તમાન સમયમાં નૌકાદળ પાસે ખનીજતેલ અને વિદ્યુત ઊર્જાથી સંચાલિત માત્ર ૧૬ પરંપરાગત જળમગ્ન નૌકાઓ જ સેવામાં કાર્યરત છે, જે નિર્ધારિત લક્ષ્યાંક કરતાં ઘણી ઓછી છે. નવી નૌકાઓના નિર્માણ અને પ્રાપ્તિમાં થઈ રહેલા અસાધારણ વિલંબને કારણે આ લક્ષ્યાંક નિર્ધારિત સમયમર્યાદામાં પૂર્ણ થવો અશક્ય જણાય છે અને અત્યાધુનિક નૌકાઓ નૌકાદળમાં સામેલ થવામાં હજુ અનેક વર્ષોનો સમય લાગી શકે તેમ છે.
સમુદ્રના પેટાળમાં ભારતની સંરક્ષણ અને પ્રહાર ક્ષમતાને વધુ સુદ્રઢ કરવાના હેતુથી સંરક્ષણ મંત્રાલય દ્વારા અનેકવિધ મહત્વપૂર્ણ યોજનાઓ હાથ ધરવામાં આવી છે. આ દિશામાં ‘યોજના ૭૫-આઈ’, સંપૂર્ણપણે સ્વદેશી બનાવટની ‘યોજના ૭૬’ તેમજ ‘યોજના ૭૭’ હેઠળ પરમાણુ ઊર્જાથી સંચાલિત આક્રમક જળમગ્ન યુદ્ધજહાજોના નિર્માણનું આયોજન કરવામાં આવ્યું છે, તદુપરાંત રશિયા પાસેથી ભાડાપટ્ટે એક જળમગ્ન જહાજ મેળવવાનો પ્રસ્તાવ પણ વિચારણા હેઠળ છે. આ તમામ વ્યૂહાત્મક પગલાંઓ હોવા છતાં, સંરક્ષણ સોદાઓની અત્યંત લાંબી ખરીદ પ્રક્રિયા અને જહાજોના બાંધકામમાં લાગતો દીર્ઘ સમયગાળો દેશની સુરક્ષા વ્યવસ્થા માટે ચિંતાનો વિષય બન્યો છે, કારણ કે એક તરફ જૂના જહાજો ક્રમશઃ સેવાનિવૃત્ત થઈ રહ્યા છે અને બીજી તરફ નવા જ
