આ પ્રેરણાદાયી સફરની શરૂઆત એક અત્યંત હચમચાવી દે તેવી ઘટનાથી થઈ હતી, જ્યારે રાજેન્દ્રને શ્મશાનભૂમિમાં એક એવું દ્રશ્ય જોયું જેણે તેમના જીવનની દિશા બદલી નાખી. ત્યાં છીછરી કબરમાં દાટવામાં આવેલા એક શબને રખડતા કૂતરાઓ ખેંચી રહ્યા હતા, અને તે મૃતદેહની દેખભાળ કે યોગ્ય વિદાય આપવા માટે કોઈ સ્વજન હાજર નહોતું. આ અમાનવીય દ્રશ્યે તેમના મનને ઊંડેથી આઘાત આપ્યો હતો, કારણ કે આ અગાઉ તેમણે કચરાપેટીની ગાડીઓમાં પણ અજાણ્યા મૃતદેહોની હેરાફેરી થતી જોઈ હતી. કોઈપણ પરિવાર કે ઓળખના અભાવે માનવદેહ સાથે થતી આ બેદરકારી જોઈને તેમણે પ્રશ્ન કર્યો કે માત્ર એટલા માટે કોઈનું સન્માન કેમ છીનવાઈ જવું જોઈએ કે દુનિયામાં તેનો કોઈ સ્વજન નથી? આ વેદનામાંથી જ તેમણે બિનવારસી મૃતદેહોને આદરપૂર્વક વિદાય આપવાનું અડગ સંકલ્પ લીધું અને આ સેવાને પોતાના જીવનનું મુખ્ય કર્તવ્ય બનાવી દીધું.
આજે રાજેન્દ્રન નાગાપટ્ટિનમ જિલ્લામાંથી આવતા આવા તમામ બિનવારસી કે અજાણ્યા મૃતદેહોના ફોન કોલ મળતાની સાથે જ દોડી જાય છે અને તેમની અંતિમ વિધિની સંપૂર્ણ વ્યવસ્થા કરે છે. આ અંતિમ સંસ્કાર કરનારાઓમાં એવા અસંખ્ય લોકો સામેલ છે જેઓ હોસ્પિટલોમાં એકાંતમાં મૃત્યુ પામ્યા હતા, રસ્તા પર લાવારિસ હાલતમાં મળી આવ્યા હતા અથવા જેમના પરિવારજનો અંતિમ ક્રિયાનો ખર્ચ ઉઠાવવા સક્ષમ નહોતા. નાત-જાત કે ધર્મના ભેદભાવ વગર તેઓ દરેક મૃતકને તેમની પરંપરા મુજબ વિદાય આપે છે. તેમની નાનકડી ઓફિસમાં કપડાં, અગરબત્તી, કપૂર, ગુલાબજળ અને પવિત્ર ભસ્મ જેવી અંતિમ સંસ્કાર માટેની તમામ સામગ્રી હંમેશા ઉપલબ્ધ રહે છે. એટલું જ નહીં, જે ગરીબ પરિવારો અંતિમ વિધિનો ખર્ચ નથી ઉઠાવી શકતા, તેઓ પણ જ્યારે મદદ માંગે છે ત્યારે રાજેન્દ્રન કોઈપણ શરત કે પરત મેળવવાની અપેક્ષા વિના આર્થિક ભાર સંભાળી લે છે.
આ મહાન કાર્યને અવિરત ચાલુ રાખવું ક્યારેય સરળ નહોતું, પરંતુ રાજેન્દ્રને ક્યારેય દાન કે લોકફાળા પર નિર્ભર રહેવાને બદલે પોતાની અંગત સંપત્તિ વેચીને પણ આ સેવા યથાવત રાખી છે. કોઈપણ ધાર્મિક પુણ્ય કે પ્રસિદ્ધિની અપેક્ષા વગર માત્ર માનવતાના નાતે તેઓ આ સેવા આપે છે, જેનું વર્ણન કરતા તેઓ ખૂબ જ સરળતાથી કહે છે કે તેમની પાસે પૈસા અને મોટું હૃદય છે, જે આ સેવા માટે પૂરતું છે. જીવનના અંતિમ ક્ષેત્રે જ્યારે કોઈનો સાથ નથી હોતો, ત્યારે આ ૭૦ વર્ષીય વૃદ્ધ એવા અસંખ્ય નિરાધાર લોકો માટે પરિવાર બનીને ઊભા રહે છે, જે સાબિત કરે છે કે કોઈકના સ્વજન બનવા માટે માત્ર લોહીનો સંબંધ નહીં, પરંતુ બીજાના દુઃખમાં સાથે ઊભા રહેવાની માનવીય ભાવના હોવી જરૂરી છે.
