સામાન્ય રીતે જ્યારે ગ્રાહકો નવો સ્માર્ટફોન ખરીદે છે ત્યારે તેમનું સમગ્ર ધ્યાન કેમેરા, પ્રોસેસર કે બેટરીની ક્ષમતા પર કેન્દ્રિત હોય છે. મોટાભાગના વપરાશકર્તાઓ ફોનમાં આપવામાં આવેલા ચાર્જિંગ પોર્ટની વિગતો તરફ પૂરતું ધ્યાન આપતા નથી. ગ્રાહકો સહજ રીતે એવું માની લે છે કે જો ફોનમાં ટાઈપ-સી પોર્ટ છે, તો તે અત્યાધુનિક જ હશે. વાસ્તવિકતા સાવ અલગ છે; ટાઈપ-સી એ માત્ર બહારનો ભૌતિક આકાર છે, જ્યારે તેની અંદર કામ કરતી આંતરિક ટેકનોલોજી દાયકાઓ જૂની હોઈ શકે છે. પરિણામે, નવો નક્કોર ફોન ખરીદ્યા પછી પણ વપરાશકર્તાઓ જૂની સિસ્ટમ વાપરવા માટે મજબૂર બને છે.
ટેકનોલોજી નિષ્ણાતોના જણાવ્યા અનુસાર, આજના ઘણા આધુનિક અને મોંઘા સ્માર્ટફોનમાં પણ યુએસબી ૨.૦ પ્રોટોકોલ આધારિત ટાઈપ-સી પોર્ટ આપવામાં આવી રહ્યા છે. આ ટેકનોલોજી વર્ષ ૨૦૦૦માં રજૂ કરવામાં આવી હતી, એટલે કે તે લગભગ અઢી દાયકા જૂની છે. નવા ફોનમાં પણ જૂના યુએસબી ૨.૦ સ્ટાન્ડર્ડનો ઉપયોગ થતો હોવાથી તેની ડેટા ટ્રાન્સફર કરવાની ઝડપ માત્ર ૪૮૦ એમબીપીએસ સુધી જ સીમિત રહે છે. તેની સરખામણીએ આધુનિક યુએસબી ૩.૦ વર્ઝન ૧૦ જીબીપીએસ સુધીની ઝડપ આપે છે. જો ફોનમાંથી મોટો ડેટા ટ્રાન્સફર કરવો હોય તો જૂની ટેકનોલોજીના કારણે મિનિટોનું કામ કલાકોમાં ફેરવાઈ જાય છે. આ ઉપરાંત આવા જૂના પોર્ટ બાહ્ય ડિસ્પ્લે કે મોનિટર કનેક્ટિવિટીને પણ સપોર્ટ કરતા નથી.
આ સ્થિતિમાં પ્રશ્ન એ થાય છે કે ગ્રાહકો આ બાબત પકડી કેમ શકતા નથી? જૂના યુએસબી પોર્ટમાં કલર કોડિંગ સિસ્ટમ હતી, જેમાં વાદળી રંગનો પોર્ટ હાઈ-સ્પીડ ક્ષમતા દર્શાવતો હતો. પરંતુ ટાઈપ-સી પોર્ટમાં આવો કોઈ ચોક્કસ રંગ કે દ્રશ્ય સંકેત હોતો નથી. દેખાવમાં તમામ ટાઈપ-સી પોર્ટ એકસરખા લાગતા હોવાથી કંપનીઓ સરળતાથી ઉત્પાદન ખર્ચ ઘટાડવા નવા ઉપકરણોમાં પણ જૂની ટેકનોલોજી પધરાવી દે છે. આથી, નવો સ્માર્ટફોન ખરીદતી વખતે માત્ર ટાઈપ-સી આકાર જોઈને છેતરાવાને બદલે તે કયા યુએસબી વર્ઝન પર આધારિત છે તેની વિગતો ચકાસવી અત્યંત અનિવાર્ય બની જાય છે.
