પતિ-પત્ની વચ્ચેના લગ્નસંબંધોનો કાયદેસર રીતે અંત આવે ત્યારે સર્જાતી સૌથી સંવેદનશીલ અને જટિલ પરિસ્થિતિ સંતાનોના ભવિષ્ય તથા તેમના વાલીપણા અંગેની હોય છે. દંપતીના છૂટાછેડા બાદ બાળકો કોની સાથે રહેશે તેનો નિર્ણય માત્ર માતા કે પિતાની આર્થિક સધ્ધરતા અથવા કોણ વધુ ધન ઉપાર્જન કરે છે તે બાબત પર આધારિત હોતો નથી. એટલું જ નહીં, વર્તમાન સમયમાં બાળક કોના આશ્રયે રહી રહ્યું છે તે પરિબળ પણ અંતિમ નિર્ણય માટે પૂરતું ગણાતું નથી. ન્યાયતંત્ર સમક્ષ જ્યારે આવા સંવેદનશીલ વિવાદો આવે છે, ત્યારે ન્યાયાલય ભૌતિક સુખ-સગવડો કરતાં બાળકના સર્વાંગી હિતને જ સર્વોચ્ચ પ્રાથમિકતા આપે છે અને માતા-પિતાના વ્યક્તિગત અહંકાર કે અધિકારોને ગૌણ ગણે છે.
ન્યાયાલય દ્વારા સંતાનની સોંપણી કરતી વખતે તેની શારીરિક તથા માનસિક સુરક્ષા, યોગ્ય ઘડતર, ઉત્તમ શિક્ષણ, આરોગ્યની જાળવણી અને ખાસ કરીને તેની ભાવનાત્મક આવશ્યકતાઓ જેવા ગંભીર પાસાઓનું સૂક્ષ્મ મૂલ્યાંકન કરવામાં આવે છે. બાળકના સમગ્રતયા કલ્યાણ અને ઉજ્જવળ ભવિષ્યને કેન્દ્રમાં રાખીને જ ન્યાયાધીશ પોતાનો અંતિમ ચુકાદો આપતા હોય છે. ખાસ કરીને જ્યારે બાળકની વય નાની હોય અને તેને માતાની હૂંફ, લાગણી તથા સતત દેખરેખની અનિવાર્ય આવશ્યકતા હોય, ત્યારે માતાની આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોવા છતાં પણ બાળકના સર્વાંગી વિકાસ અને માનસિક સ્વાસ્થ્યને ધ્યાનમાં રાખીને ન્યાયાલય દ્વારા માતાને જ સંતાનનું વાલીપણું સોંપવામાં આવે છે.
