કર્નાટકના બાબાગેશ્વર તાલુકાના ટીંગાનીબીદારી ગામના વતની સચિન સાલુંકેએ કેનેડાના વિનિપેગ ખાતે યોજાયેલી કોમનવેલ્થ પાવરલિફ્ટિંગ ચેમ્પિયનશિપમાં શાનદાર પ્રદર્શન કર્યું હતું. સ્ક્વોટ, બેન્ચ પ્રેસ અને ડેડલિફ્ટ એમ ત્રણેય વિભાગોમાં શક્તિનું ઉત્તમ પ્રદર્શન કરતા તેણે કુલ ૭૬૦ કિલોગ્રામ વજન ઉપાડીને સિલ્વર મેડલ પોતાના નામે કર્યો હતો. ઇંગ્લેન્ડના સ્વર્ણ વિજેતા ખેલાડી કરતાં તે માત્ર ૧૦ કિલોગ્રામના પાછળ રહી ગયો હતો. પ્રતિકૂળ હવામાન અને સ્વાસ્થ્યની સમસ્યાઓ નડી હોવા છતાં તેણે આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે ભારતનું ગૌરવ વધાર્યું છે, જે તેની અદમ્ય ઇચ્છાશક્તિ અને મહેનતની સાક્ષી પૂરે છે.
સચિનની આ સફળતા રાતોરાત નથી મળી, પરંતુ તેની પાછળ વર્ષોનો સંઘર્ષ રહેલો છે. શાળાકીય સમયમાં હેમર થ્રોથી પોતાની રમતગમતની સફર શરૂ કરનાર સચિને રાષ્ટ્રીય સ્તરે પણ પદકો જીત્યા હતા. યોગ્ય માર્ગદર્શન અને પ્રશિક્ષણના અભાવે તેણે ૨૦૨૧માં પાવરલિફ્ટિંગ તરફ વળાંક લીધો અને બેંગ્લોર તથા હુಬ್ಬಳ್ಳಿ ખાતે કઠોર પરિશ્રમ શરૂ કર્યો. દિલ્હી અને હિમાચલ પ્રદેશની નેશનલ ચેમ્પિયનશિપમાં મેડલ જીત્યા બાદ તેને આંતરરાષ્ટ્રીય મંચ પર રમવાની તક મળી હતી. તેનો પરિવાર મુખ્યત્વે ખેતી પર નિર્ભર હોવાથી રમતગમતનો આ પ્રવાસ તેના માટે ક્યારેય આસાન નહોતો રહ્યો.
આંતરરાષ્ટ્રીય પદક જીતીને દેશનું નામ રોશન કરવા છતાં આ યુવા ખેલાડીની ખરી લડાઈ તો હવે શરૂ થઈ છે. પોષણયુક્ત ખોરાક, રહેઠાણ અને ટ્રેનિંગ પાછળ દર મહિને અંદાજે ૩૦,૦૦૦ રૂપિયાનો ખર્ચ થાય છે, જ્યારે વાર્ષિક અંદાજે ૫ લાખ રૂપિયાની જરૂર પડે છે. અત્યાર સુધી કેટલાક દાતાઓની મદદથી તેણે ગાડી આગળ ચલાવી છે, પરંતુ ભવિષ્યમાં ઓલિમ્પિક કે કોમનવેલ્થમાં ગોલ્ડ મેડલ જીતવાના તેના સ્વપ્નને સાકાર કરવા માટે તેને કાયમી આર્થિક સહાયની તાતી જરૂર છે. સરકારે કે દાનવીરોએ આગળ આવીને આ તેજસ્વી ખેલાડીની પડખે ઊભા રહેવું જોઈએ જેથી આર્થિક ભીડને કારણે કોઈ પ્રતિભાશાળી યુવાનનું સપનું અધૂરું ન રહે.
