જંગલી અને હિંસક પ્રાણીઓ દ્વારા માનવ વસ્તી નજીક આવીને ખાસ કરીને નાના બાળકો પર હુમલા કરવાની ઘટનાઓ અવારનવાર ચિંતાનો વિષય બનતી હોય છે. તાજેતરમાં ઉત્તર પ્રદેશના બહરાઇચ સહિત દેશના વિવિધ વિસ્તારોમાં વરુ અને દીપડા દ્વારા બાળકોને નિશાન બનાવવાની ઘટનાઓએ ગંભીર સવાલો ઊભા કર્યા છે. વન્યજીવ નિષ્ણાતો અને જીવવિજ્ઞાનીઓના મતે, શિકારી પ્રાણીઓની આ પ્રકારની હિંસક પ્રવૃત્તિ પાછળ એક ચોક્કસ કુદરતી અને મનોવૈજ્ઞાનિક કારણ છુપાયેલું છે. વરુ, ચિત્તો, દીપડો કે ઝરખ જેવા માંસાહારી પ્રાણીઓ હંમેશાં એવા શિકારની શોધમાં હોય છે જેને પકડવામાં ઓછામાં ઓછી મહેનત પડે અને પોતાને ઈજા થવાનું જોખમ સાવ નહિવત હોય.
પુખ્ત વયના મનુષ્ય પર હુમલો કરવો કોઈપણ શિકારી પ્રાણી માટે અત્યંત જોખમી સાબિત થઈ શકે છે, કારણ કે માનવી વળતો પ્રહાર કરીને પ્રાણીને ગંભીર ઈજા પહોંચાડી શકે છે. કુદરતના નિયમ મુજબ વન્યજીવો માટે ઈજાગ્રસ્ત થવું એટલે ભૂખમરો કે મૃત્યુને નોતરવા સમાન છે. આથી, શિકારીઓ પોતાના સ્વબચાવ ખાતર મોટા માણસોથી અંતર રાખે છે. તેની સરખામણીમાં નાના બાળકો શારીરિક રીતે અતિ નબળા હોવાથી પોતાનો બચાવ કરવામાં અસમર્થ હોય છે. નાના બાળકોનું કદ અને તેમની લાચારી તેમને શિકારીઓ માટે સૌથી સરળ લક્ષ્ય બનાવી દે છે. ઝાડી-ઝાંખરામાં કે અંધારામાં પ્રાણીઓ બાળકના કદને તેમના કુદરતી શિકાર સમાન જ માની લેતા હોય છે.
આ ઉપરાંત, પ્રાણીઓની શિકાર કરવાની સહજ વૃત્તિમાં લક્ષ્યની હલનચલન પણ નિર્ણાયક ભૂમિકા ભજવે છે. સામાન્ય રીતે અચાનક જંગલી પ્રાણીને સામે જોઈને બાળકો ડરી જાય છે અને ચીસો પાડીને ભાગવા લાગે છે. બાળકનું આ રીતે અચાનક દોડવું શિકારી પ્રાણીની પીછો કરવાની કુદરતી વૃત્તિને તત્કાળ સક્રિય કરી દે છે. કુદરતમાં પણ સિંહ કે દીપડા જેવા શિકારીઓ ટોળામાંથી વિખૂટા પડેલા, બીમાર કે બચ્ચાઓને જ સૌપ્રથમ નિશાન બનાવે છે. આથી નિષ્ણાતો ભારપૂર્વક સલાહ આપે છે કે જંગલની સરહદ નજીક બાળકોને ક્યારેય એકલા કે અસુરક્ષિત ન છોડવા જોઈએ, તેમજ પ્રાણીનો સામનો થાય ત્યારે દોડવાને બદલે ધીરજ રાખી સુરક્ષિત આશરો લેવો હિતાવહ છે.
