આજના સમયમાં સામાજિક ઉત્થાન અને પરોપકારના કાર્યો માટે મોટા પ્રમાણમાં દાન અને ભંડોળ એકત્રિત કરવામાં આવે છે, પરંતુ આ ક્ષેત્રની સૌથી મોટી નબળાઈ નિષ્ફળતાનો ડર બની ગઈ છે. મોટાભાગના દાનવીરો અને સંસ્થાઓ માત્ર એવા જ પ્રોજેક્ટ્સમાં રોકાણ કરવાનું પસંદ કરે છે જ્યાં પરિણામોની ખાતરી હોય. આ અત્યંત સાવચેતીભર્યું વલણ પરોપકારની વાસ્તવિક ક્ષમતાને મર્યાદિત કરી રહ્યું છે અને સમાજના મૂળભૂત પ્રશ્નોના કાયમી ઉકેલ લાવવામાં મોટો અવરોધ ઊભો કરી રહ્યું છે.
વ્યવસાયિક જગતમાં જોખમ લીધા વિના આગળ વધવું અશક્ય છે, અને આ જ સિદ્ધાંત સામાજિક ક્ષેત્રે પણ લાગુ પડે છે. જ્યારે પરોપકારી સંસ્થાઓ નવીન વિચારો કે પ્રયોગો અજમાવવાથી ડરે છે, ત્યારે પરિવર્તનની ગતિ અત્યંત મંદ પડી જાય છે. ગરીબી, શિક્ષણ અને સ્વાસ્થ્ય જેવા જટિલ પ્રશ્નોના નિવારણ માટે પરંપરાગત પદ્ધતિઓ પૂરતી સાબિત થતી નથી. નવીનતમ અભિગમો અપનાવવા માટે ભૂલો થવાની સંભાવના સ્વીકારવી અનિવાર્ય છે, જે હાલની વ્યવસ્થામાં જોવા મળતી નથી.
આ સ્થિતિમાંથી બહાર આવવા માટે દાતાઓ અને સામાજિક સંસ્થાઓએ પોતાની માનસિકતા બદલવી પડશે. નિષ્ફળતા એ અંત નથી પરંતુ શીખવાની પ્રક્રિયાનો એક ભાગ છે તેવું સ્વીકારવું પડશે. જો પરોપકાર ક્ષેત્રે મોટા અને જોખમી પ્રયોગોને પ્રોત્સાહન આપવામાં આવશે નહીં, તો સમાજના પછાત વર્ગોના કલ્યાણ માટેના પ્રયાસો માત્ર દેખાડા પૂરતા જ સીમિત રહી જશે. તેથી, ભવિષ્યના વિકાસ માટે ડર છોડીને હિંમતપૂર્વક નવા પગલાં ભરવાનો આ સમય છે.
