પત્રકારત્વ અને સફળ ઉદ્યોગસાહસિકતાનું ઉત્તમ ઉદાહરણ: ખેતરમાં મજૂરીથી લઈને બ્રાસ ઉદ્યોગમાં ગ્લોબલ એક્સપોર્ટ સુધીની મજલ, દિપક ઠુંમરનું “ધ પીપલ્સ ઓપિનિયન” દ્વારા ક્રાંતિકારી પ્રયાણ
ગરીબ પરિવારમાં જન્મથી લઈને સફળતાના શિખરે પહોંચવા સુધીની પ્રેરણાદાયી સફર; આજે જન્મદિવસે પરિવારના આશીર્વાદ અને મિત્રો-શુભેચ્છકો દ્વારા સ્નેહવર્ષા
આજે જામનગરના જાણીતા પત્રકાર અને સફળ ઉદ્યોગપતિ દિપક ઠુંમરનો જન્મદિવસ છે. આજના આ શુભ અવસરે તેમના પર અનેક મિત્રો, સ્નેહીજનો અને શુભેચ્છકો તરફથી શુભેચ્છાઓનો અવિરત વરસાદ થઈ રહ્યો છે. આજના સ્વાર્થભર્યા અને વ્યસ્ત જમાનામાં, જ્યાં લોકોને પોતાના પરિવાર સિવાય અન્ય કોઈની પડી નથી, ત્યાં દિપકભાઈ માટે આ સ્નેહવર્ષા તેમના વ્યક્તિત્વની મજબૂતાઈ દર્શાવે છે. પોતાના જન્મદિવસ નિમિત્તે તેઓ તેમના માતા-પિતાના આશીર્વાદ પ્રાપ્ત કરી રહ્યા છે. દિપકભાઈની અત્યાર સુધીની જીવનસફર કોઈ ફિલ્મી કથાથી કમ નથી, જેમાં અત્યંત ગરીબી, પરિશ્રમ, નિષ્ફળતાઓ અને ત્યારબાદ ઝળહળતી સફળતાનો સમન્વય રહેલો છે.
તેમના મૂળ અને બાળપણ તરફ નજર કરીએ તો, દિપક ઠુંમરનો જન્મ કાલાવડ તાલુકાના તેમના મામાના નાનકડા ગામ માખાકરોડમાં તેમની માતાની કૂખે થયો હતો. જોકે, તેમનું મૂળ વતન મોટા ભાડુકિયા છે. તેમના પરિવારમાં તેમના માતા, પિતા અને એક નાનો ભાઈ લલિત છે. બાળપણના એ દિવસો અત્યંત કઠિન હતા. તેમનો પરિવાર એક સામાન્ય અને મધ્યમવર્ગીય ગરીબ પરિવાર હતો. મોટા ભાડુકિયા ગામમાં ૧૯૯૧ પહેલાના સમયમાં તેમના માતા-પિતા પાસે અત્યંત ટૂંકી અને સિંચાઈના પાણી વગરની જમીન હતી, જેનાથી બે ટંકનો રોટલો રળવો પણ મુશ્કેલ હતો.
પરિવારનું ગુજરાન ચલાવવા અને બંને ભાઈઓનો ઉછેર કરવા માટે તેમના માતા-પિતાએ ગામના અન્ય લોકોના ખેતરોમાં પણ તનતોડ મજૂરી કરી હતી. પરિસ્થિતિ બદલવાની આશા સાથે, ખેતરમાં કૂવો ગાળવા માટે બેંકમાંથી લોન લેવામાં આવી. જમીનમાં કૂવો તો ખોદાયો, પરંતુ કમનસીબે તેમાં સિંચાઈ લાયક પાણી ન નીકળ્યું. આ નિષ્ફળતાએ પરિવારને આર્થિક રીતે ભાંગી નાખ્યો. લોનના હપ્તા ભરવા ભારે પડી ગયા અને હવે ગામમાં રહીને કમાવવા કે જીવન નિર્વાહ કરવાનો કોઈ જ વિકલ્પ બચ્યો ન હતો. આ એ સમય હતો જ્યારે પરિસ્થિતિએ તેમને હિજરત કરવા મજબૂર કર્યા.
દિપકભાઈના પિતાએ અગાઉ ધોરણ ૧૦ સુધીનો અભ્યાસ જામનગર ખાતે કર્યો હતો. તે જ સમયગાળા દરમિયાન, તેમના મોટા બાપા વર્ષો પહેલા જામનગરમાં બ્રાસ ઉદ્યોગમાં સ્થાયી થવા માટે આવ્યા હતા. ગામડાની વિકટ પરિસ્થિતિ અંગે તેમની સાથે વાતચીત થતાં, તેમણે સમગ્ર પરિવારને જામનગર આવી જવા માટે સૂચન કર્યું. આખરે ૧૯૯૧ના વર્ષમાં ૧૦ વર્ષની કુમળી વયે દિપકભાઈ અને તેમના પરિવારે જામનગર શહેરમાં પ્રવેશ કર્યો. એક નાના ગામડામાંથી આવેલા બાળક માટે “શહેર કોને કહેવાય” તે જોવાનો આ પ્રથમ અને રોમાંચક અનુભવ હતો.
જામનગરમાં સ્થાયી થયા બાદ જીવન સરળ ન હતું. એક તરફ પરિવારને આર્થિક ટેકો આપવાની જરૂરિયાત હતી અને બીજી તરફ અભ્યાસ. આથી, દિપકભાઈએ શાળાના પુસ્તકોના અભ્યાસની સાથે-સાથે વધારાની આવક (સાઇડ ઇન્કમ) ઊભી કરવા માટે નાનપણથી જ બ્રાસ પાર્ટના કારખાનામાં નોકરીની શરૂઆત કરી દીધી. આશરે પાંચ વર્ષ સુધી બ્રાસ પાર્ટના કારખાનામાં કરેલી આ કઠોર મહેનત અને સંઘર્ષની જર્નીએ તેમને જીવનના અને ઉદ્યોગના સૌથી મોટા પાઠ શીખવ્યા. આ સમયગાળામાં તેમને નવું શીખવાની ધગશ જાગી અને માર્કેટના નવા સંપર્કો ઊભા થયા.
પોતાની મહેનત, ધગશ અને બાળપણથી મેળવેલા અનુભવના જોરે દિપકભાઈએ જામનગર શહેરમાં બ્રાસ પાર્ટનો પોતાનો સ્વતંત્ર વ્યવસાય ઊભો કર્યો. એક સમયે કારખાનામાં સામાન્ય મજૂરી કરનાર વ્યક્તિ આજે પોતાના ઇન-હાઉસ યુનિટમાં ૧૫૦ થી વધુ પ્રકારના બ્રાસ પાર્ટ્સનું ઉત્પાદન કરી રહ્યા છે. માત્ર ઉત્પાદન જ નહીં, પરંતુ પોતાના ઇનોવેટિવ આઇડિયા થકી તેમણે ઘણી પ્રોડક્ટ્સ જાતે ડેવલપ કરી છે અને સરકારમાં તેનું પેટન્ટ તથા ડિઝાઇન રજીસ્ટ્રેશન પણ કરાવ્યું છે. આ તેમની દીર્ઘદ્રષ્ટિ અને ટેકનિકલ સૂઝબૂઝનું ઉત્તમ ઉદાહરણ છે.
આજે, કુદરતની કૃપા અને માતા-પિતા તેમજ વડીલોના આશીર્વાદથી તેમનો આ વ્યવસાય વટવૃક્ષ બની ચૂક્યો છે. ૫૦૦ થી વધુ પ્રોડક્ટ્સ સાથે તેઓ માત્ર ભારત પૂરતા સીમિત ન રહેતા અન્ય દેશોમાં પણ એક્સપોર્ટ અને ઇમ્પોર્ટનો વેપાર કરી રહ્યા છે. એમેઝોન માર્કેટિંગ અને રિટેલ બિઝનેસમાં પણ તેમણે જ્વલંત સફળતા હાંસલ કરી છે. એક નિરાશ ખેડૂત પુત્રથી લઈને ગ્લોબલ બિઝનેસમેન સુધીની આ સફર અદભુત રહી છે. પરંતુ તેમની અંદર રહેલી જિજ્ઞાસા માત્ર ઉદ્યોગ સુધી સીમિત ન હતી.
આજથી ૧૦ વર્ષ પહેલાં, અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યા બાદ અને વ્યવસાયમાં સ્થિરતા આવ્યા પછી, તેમને ટેકનોલોજી અને ટેકનિકલ વાંચનમાં ઊંડો રસ જાગ્યો. આ જ સમયગાળામાં અનાયાસે તેમની મુલાકાત એક પત્રકાર મિત્ર સાથે થઈ અને તેમના મનમાં પત્રકારત્વના બીજ રોપાયા. જોકે, આ ક્ષેત્રમાં એક લીટી લખવાનો પણ અનુભવ ન હતો. શોખ પૂરો કરવો મુશ્કેલ હતો, પરંતુ તેમણે હાર ન માની. તેમણે MIBM ઇન્સ્ટિટ્યૂટના માધ્યમથી ઓનલાઈન ૧ વર્ષ માટે કમ્યુનિકેશન અને જર્નાલિઝમ એથિક્સનો કોર્સ કર્યો અને પત્રકારત્વની પદ્ધતિસરની ટ્રેનિંગ મેળવી.
ટ્રેનિંગ પૂર્ણ કર્યા બાદ પણ સ્થાનિક લોકલ ન્યૂઝપેપરમાં સમાચાર લખવાની શરૂઆત એ વર્ષો સુધી સ્ટ્રગલ માંગી લેતો વિષય રહ્યો. પરંતુ સતત વાંચન અને લેખનના મહાવરા પછી, આજે એક દાયકા બાદ તેઓ આ ક્ષેત્રમાં પારંગત થયાનો અનુભવ કરે છે. તેઓ નમ્રતાપૂર્વક સ્વીકારે છે કે પત્રકારત્વમાં કોઈ સર્વગુણ સંપન્ન નથી હોતું અને રોજ કંઈક નવું શીખવાનું હોય છે. તેમને ગર્વ છે કે આજે તેમની પાસે તલવારની ધારથી પણ વધુ સચોટ અને અસરકારક પત્રકારત્વની કલમ છે. જોકે, તેઓ ટેકનોલોજીના પ્રખર હિમાયતી હોવાથી કાગળ-પેનના બદલે પોતાના મોબાઈલમાં ગુજરાતી ટાઈપિંગ થકી જ ધારદાર સમાચાર લેખો લખવાનું પસંદ કરે છે.
પરંતુ હવે, એક દાયકાની પત્રકારત્વની સેવા પછી, તેમને આ રૂટિન સમાચારની દુનિયા એકધાર્યાપણા વાળી લાગી રહી છે. વર્તમાન સમયમાં લોકો પાસે લાંબુ વાંચવાનો સમય નથી. આથી, તેમણે પોતાના જીવનના અનુભવો અને દેશની વાસ્તવિકતા પર પ્રકાશ પાડવાનું નક્કી કર્યું છે. લોકો આજે બેફામ ટેક્સ ભરે છે, છતાં તેમને ડગલે ને પગલે અસલામતી, અનિશ્ચિત મોંઘવારી અને બેરોજગારી જ મળે છે. કરોડોની સરકારી યોજનાઓમાં કોઈ પારદર્શિતા નથી અને ભ્રષ્ટાચાર જાણે ખુદ એક યોજના બની ગયો છે. માણસ પાસે આજે શાંતિથી પાંચ મિનિટ બેસવાનો સમય નથી. આ સળગતા પ્રશ્નો અને વ્યવસ્થાની ખામીઓને ઉજાગર કરવા માટે દિપક ઠુંમર હવે “ધ પીપલ્સ ઓપિનિયન” નામનું એક વિશેષ મેગેઝિન અને પુસ્તક લઈને આવી રહ્યા છે. લોકશાહીમાં નાગરિક એ જ દેશનો રાજા છે અને વિકાસમાં તેનો અભિપ્રાય સર્વોપરી છે, તે વિચારધારા સાથે આવનારું આ મેગેઝિન માત્ર વાંચન નહીં, પરંતુ લોકો માટે એક જીવન પર્યાય બની રહેશે તેવો તેમને દ્રઢ વિશ્વાસ છે.
