વૈશ્વિક સ્તરે પવન ઉર્જા ક્ષેત્રે વર્ષ ૨૦૨૫માં રેકોર્ડબ્રેક ૧૬૦ ગીગાવોટથી વધુની ક્ષમતા ગ્રીડમાં ઉમેરાઈ છે, જે રિન્યુએબલ એનર્જીના કુલ ઉમેરાનો આશરે ચોਥો ભાગ છે. ભારત સહિત વિશ્વના લગભગ ૧૩૩ દેશો હવે પવન ઉર્જાને પ્રાથમિક ઉર્જા સ્ત્રોત તરીકે અપનાવી રહ્યા છે. ગ્લોબલ વિન્ડ એનર્જી કાઉન્સિલ (GWEC) ના સીઈઓ બેન બેકવેલે તાજેતરની મુલાકાત દરમિયાન ભારતના વિકાસ અને તમિલનાડુની અપાર સંભાવનાઓ વિશે ચર્ચા કરી હતી. વર્ષ ૨૦૨૬માં વૈશ્વિક સ્થાપનો આશરે ૧૫૦ ગીગાવોટ સુધી પહોંચવાની ધારણા છે, જ્યારે ભારતનું લક્ષ્ય વાર્ષિક ૭.૫ ગીગાવોટ ક્ષમતા હાصل કરવાનું રહેશે.
ભારતમાં બજાર સુધરવા પાછળ બહેતર પ્રોજેક્ટ અમલીકરણ અને અનુકૂળ કિંમતો મુખ્ય કારણો છે. ઉદ્યોગ હવે માત્ર સિંગલ ટર્બાઈનથી આગળ વધીને પવન, સોલાર અને બેટરી સ્ટોરેજને જોડતા સંકલિત (હાઇબ્રિડ) ઉકેલો તરફ આગળ વધી રહ્યો છે. માત્ર સોલાર ઉર્જા પર નિર્ભર રહેવાથી સિસ્ટમનો ખર્ચ વધી શકે છે, પરંતુ પવન અને સોલારનું સંયોજન ગ્રીડ કનેક્શનનો મહત્તમ ઉપયોગ કરીને સૌથી ઓછા ખર્ચે વીજળી ઉત્પન્ન કરી શકે છે. ભારતે તેની પવન ઉર્જા ક્ષમતાનો માત્ર ૫% જ ઉપયોગ કર્યો છે, જેથી આગામી સમયમાં વાર્ષિક ૧૦ થી ૧૫ ગીગાવોટ સુધી ક્ષમતા વધારવાની મોટી તકો રહેલી છે.
કેન્દ્ર સરકાર રિન્યુએબલ એનર્જી પ્રત્યે અત્યંત સકારાત્મક છે, પરંતુ વાસ્તવિક પડકારો રાજ્ય સ્તરે અમલીકરણ અને ગ્રીડ સંકલનમાં આવે છે. તમિલનાડુ પાસે ઉત્તમ કુદરતી સંસાધનો અને મજબૂત ઔદ્યોગિક ઇકોસિસ્ટમ હોવા છતાં, રાજ્ય સરકારે વધુ સક્રિય બનીને સ્પર્ધાત્મક માહોલમાં રોકાણ આકર્ષવું પડશે. આ ઉપરાંત, જૂની ટર્બાઈનને બદલવા (Repowering) માટે જમીનના કરારો અને ટ્રાન્સમિશન ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અપગ્રેડ કરવા જેવા પડકારોને હલ કરવા જરૂરી છે. જો ભારત સ્પેન જેવા દેશોની જેમ સરળ નીતિગત માળખું અપનાવે, તો પવન ઉર્જા ક્ષેત્રમાં ઝડપી ક્રાંતિ લાવી શકાશે.