કનેક્ટિકટના લોંગ આઇલેન્ડ સાઉન્ડ વિસ્તારમાં દરિયાઈ ઘાસ (ઈલગ્રાસ) ના મેદાનોમાં ૧૯૮૦ના દશકાથી અદભુત ઘટાડો નોંધાયો છે, જેનું પ્રમાણ ૯૦ ટકાથી વધુ છે. પાણીની ઘટતી ગુણવત્તા, વધતું તાપમાન અને કિનારાના વિકાસ જેવા કારણોસર આ અંડરવોટર જંગલો નષ્ટ થઈ રહ્યા છે, જેના કારણે દરિયાઈ જીવસૃષ્ટિ અને કાંઠાની સુરક્ષા જોખમમાં મુકાઈ છે. આ સમસ્યાના ઉકેલ માટે સંશોધકો અને સ્થાનિક સ્વયંસેવકોએ એક ખૂબ જ રચનાત્મક અને પ્રકૃતિ-આધારિત 'SEAS' (સીડ્સ ઓફ ઈલગ્રાસ અટેચ્ડ ટુ શેલફિશ) પદ્ધતિ શોધી કાઢી છે, જે દરિયાઈ વનસ્પતિને પુનઃજીવિત કરવામાં ક્રાંતિકારી સાબિત થઈ રહી છે.
આ અનોખી પદ્ધતિ અંતર્ગત સ્વયંસેવકો જીવંત સીપ (Clams) ની છીપ પર દરિયાઈ ઘાસના બીજ વિશેષ રીતે ચોંટાડે છે અને ત્યારબાદ આવા સીપને નક્કી કરેલા દરિયાઈ વિસ્તારોમાં છોડી દેવામાં આવે છે. જ્યારે આ સીપ દરિયાના તળિયે જઈને રેતીમાં છુપાય છે, ત્યારે તેમની આ કુદરતી પ્રક્રિયા દ્વારા બીજ આપમેળે યોગ્ય ઊંડાણે જમીનમાં સ્થાપિત થઈ જાય છે. અગાઉ કોરલ ગ્લુનો ઉપયોગ થતો હતો, પરંતુ તાજેતરમાં કનેક્ટિકટ કોલેજના જીવવિજ્ઞાની મારિયા રોસાએ સ્પ્રિંગ રોલમાં વપરાતા ભીના ચોખાના કાગળ (રાઈસ પેપર) નો ઉપયોગ કરીને બીજ અને સીપને જોડવાની પદ્ધતિ વિકસાવી છે, જેનાથી અંકુરણ દર વધુ સારો થયો છે.
વ્યવસાયિક અને તકનીકી સંશોધનોના સમર્થનથી ચાલતા આ પ્રોજેક્ટના પ્રારંભિક પરિણામો અત્યંત પ્રોત્સાહક રહ્યા છે, જેમાં ડ્રોન દ્વારા કરાયેલા સર્વેક્ષણમાં ઘાસના આવરણમાં ૧૭૮ ટકાનો મોટો વધારો જોવા મળ્યો છે. જો કે, પર્યાવરણવિદોનું માનવું છે કે આ છોડ આગામી ત્રણ વર્ષ સુધી ટકી રહે તો જ તેને સંપૂર્ણ સફળતા ગણી શકાય. તેમ છતાં, વિજ્ઞાન અને જનભાગીદારીના અદ્ભુત સમન્વયથી શરૂ થયેલી આ પહેલ માત્ર કનેક્ટિકટ જ નહીં, પરંતુ સમગ્ર વિશ્વ માટે દરિયાઈ સંરક્ષણ ક્ષેત્રે એક નવી રાહ ચીંધનારી સાબિત થઈ રહી છે.