આજના ઝડપી યુગમાં માણસ સ્વાસ્થ્ય પ્રત્યે ખૂબ જ જાગૃત થયો છે, છતાં પણ આશ્ચર્યની વાત એ છે કે તંદુરસ્ત રહેવા માટે શું કરવું જોઈએ તે તમામ બાબતોથી આપણે સારી રીતે પરિચિત હોવા છતાં તેનું પાલન કરી શકતા નથી. દૈનિક જીવનશૈલીમાં આવતા બદલાવો અને માનસિક તાણના કારણે વ્યક્તિ ખોરાક અને કસરત બાબતે અનેકવાર બેદરકારી દાખવતો જોવા મળે છે. વહેલા ઉઠવું, નિયમિત કસરત કરવી, પૌષ્ટિક આહાર લેવો અને પૂરતી ઊંઘ લેવી જેવા સાદા નિયમો આપણા સૌના ધ્યાનમાં સ્પષ્ટપણે અંકિત છે, છતાં વાસ્તવિક જીવનમાં તેનો અમલ કરવો લોઢાના ચણા ચાવવા સમાન સાબિત થાય છે.
આ અસમર્થતા પાછળનું મુખ્ય કારણ આપણી આળસ અને આધુનિક જીવનશૈલીની અનિવાર્ય ભાગદોડ છે. લાંબો સમય કામ કર્યા પછી કસરત કરવા માટે પ્રેરણા મેળવવી મુશ્કેલ બને છે અને ઘરનું સાત્વિક ભોજન છોડીને ઝડપી તેમજ તૈયાર ખોરાક તરફ આપણું આકર્ષણ વધતું જાય છે. મન અને શરીર વચ્ચેનો આ આંતરિક સંઘર્ષ આપણને અંદરથી નબળો પાડે છે. આપણે જાણીએ છીએ કે અનિયમિત દિનચર્યા ગંભીર બીમારીઓને નોતરે છે, છતાં ક્ષણિક સુખ અને આરામની લાલસામાં પડીને આપણે લાંબા ગાળાના સ્વાસ્થ્ય સાથે ખુલ્લેઆમ ચેડાં કરીએ છીએ. આ માનસિક અવરોધને ઓળખવો અને તેનો સ્વીકાર કરવો એ પરિવર્તન તરફનું પહેલું અને સૌથી મહત્વનું પગલું છે.
આ સ્થિતિમાંથી બહાર આવવા માટે કોઈ મોટા ચમત્કારની જરૂર નથી, પરંતુ દ્રઢ ઇચ્છાશક્તિ અને આત્મશિસ્તની આવશ્યકતા છે. સ્વાસ્થ્યને પ્રાથમિકતા આપવી એ કોઈ બોજ નથી, પરંતુ જીવન જીવવાની એક સુંદર કળા છે. આપણે નાના-નાના લક્ષ્યો નક્કી કરીને દૈનિક આદતોમાં હકારાત્મક બદલાવ લાવી શકીએ છીએ. શરીર આપણું સૌથી મોટું અને સાચું મંદિર છે, તેથી તેની સંભાળ રાખવી આપણી પ્રાથમિક ફરજ છે. જ્ઞાન હોવા છતાં તેનો અમલ ન કરવાના આ સ્વભાવને બદલીને જો આપણે સભાન પ્રયાસ કરીશું, તો જ એક સ્વસ્થ, પ્રસન્ન અને દીર્ધાયુ સમાજની રચના શક્ય બનશે.
