ગુજરાત હાઈકોર્ટે એક ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ ચુકાદો આપતા સ્પષ્ટ કર્યું છે કે, જ્યારે બે પુખ્ત વયના લોકો પરસ્પર સંમતિથી લેખિત કરાર કરીને સાથે રહે છે અને ત્યારબાદ ફરીથી લેખિત કરાર દ્વારા જ પોતાના સંબંધોનો અંત લાવે છે, ત્યારે લગ્નના ખોટા વચનના આધારે બળાત્કાર કે દુષ્કર્મનો દાવો ટકાવી શકાતો નથી. માનનીય અદાલતે આ કેસમાં પૂર્વ સાથીદાર મહિલાની અપીલ ફગાવી દીધી છે અને નીચલી ટ્રાયલ કોર્ટ દ્વારા આરોપી પુરુષને નિર્દોષ જાહેર કરવાના ચૂકાદાને સંપૂર્ણપણે બહાલ રાખ્યો છે.
અદાલતે સુનાવણી દરમિયાન નોંધ્યું હતું કે બંને પક્ષકારોનો સંબંધ લાંબા સમય સુધી ચાલ્યો હતો અને તે બંનેના પરિવારોની જાણકારી હેઠળ જ અલગ મકાનમાં રહેતા હતા. આ સંજોગો સ્પષ્ટપણે સાબિત કરે છે કે તેમનો સંબંધ કોઈપણ પ્રકારના દબાણ વગર સંપૂર્ણપણે માન્ય અને પરસ્પર સંમતિ પર આધારિત હતો. જ્યારે પુખ્ત વયની વ્યક્તિઓ પોતાની સ્વૈચ્છિક ઈચ્છાથી સાથે રહે છે અને પાછળથી પરસ્પર સહમતિથી જ અલગ થઈ જાય છે, ત્યારે તેમાં બળજબરી કે છેતરપિંડી થયાની વાત અર્થહીન બની જાય છે.
ન્યાયાલયે વધુમાં અવલોકન કર્યું કે પ્રસ્તુત મામલો શરૂઆતથી જ કોઈ અપ્રમાણિક ઈરાદાથી લગ્નનું ખોટું વચન આપીને શારીરિક શોષણ કરવાનો નહોતો. બંને પક્ષકારોએ કોઈપણ બાહ્ય દબાણ કે પ્રભાવ વગર પોતાની મરજીથી સંબંધ બાંધ્યો હતો અને પાછળથી તેને પૂરો પણ કર્યો હતો. આવા કિસ્સાઓમાં માત્ર લગ્નના વચન ભંગની આડમાં સંબંધને દુષ્કર્મના દાયરામાં ઘસડી શકાય નહીં, જે ન્યાયતંત્રની દ્રષ્ટિએ પણ સ્વીકાર્ય નથી.
